Kasia na Rozdrożach

Mam taki problem. Z jednej strony lubię jeść, delektować się, smakować, a potem o tym dla Was pisać. Z drugiej strony mam pewną fobię. Nie potrafię robić zdjęć jedzeniu. Nie lubię, nie mogę, nie chcę. Czasem już już mam wyciągnąć aparat, ale rozejrzę się wkoło i szybko rezygnuję z chęci stania się publicznym pośmiewiskiem. Ja wiem, wiem, wszyscy fotografują jedzenie, ale cóż poradzę, jeśli moja fobia mi na to nie pozwala? 

Z niektórych wyjazdów przywożę jakieś zdjęcia. A to ktoś pstryknie, a to ja zrobię przy okazji, jeśli jemy gdzieś na świeżym powietrzu. Jednak w Południowym Tyrolu przebiłam samą siebie. Mam ponad 1000 zdjęć i ani jednej foty jedzenia. Mam za to wspomnienia, którymi MUSZĘ się z Wami podzielić, dlatego... stwierdziłam, że najwyższa pora aby zapoznać Was z moim talantem. Nieczęsto moje rysunki ukazują światło dzienne, nie chcę wzbudzać sensacji. Ludzie dzwonią, piszą listy, płacą grube tysiące... po co mi to? Ale dla Was zrobię wyjątek i podzielę się moim talentem!

Kminek i anyż 

Tyle słowem wstępu, czas przejść do właściwego tematu - kuchni Południowego Tyrolu. Dla tych, którzy mają mało czasu, powiem w skrócie: kminek i anyż. Piekielne połączenie. Ostatnią kminkową traumę przeżyłam wiele lat (wieeeele, wiele) na Słowacji, teraz miałam powtórkę z rozrywki. Pieczywo jasne, ciemne, ziarniste czy też nie - wszędzie kminek. I jakby tego było mało, anyż do kompletu. 

Surówka z białej kapusty - tak samo. Spędziłam godziny wydłubując kilogramy kminku z mojej surówki, która ci austriaccy Włosi (bądź włoscy Austriacy) dodają do wszystkiego. I wyobraźcie sobie, wcale się nie wstydziłam robić tego w knajpie pełnej gości. W końcu kminek to kminek, a zdjęcia to zdjęcia. NIEPORÓWNYWALNE! 

Chociaż przebywając w Południowym Tyrolu, ciężko w to uwierzyć, region ten należy do Włoch. Kropka. Toczka. Punkt. A pizza jest tego najlepszym potwierdzeniem. Cieniutka, chrupiąca, mocno pomidorowa. W niczym nie przypominająca naszej polsko-amerykańskiej, grubaśnej, puchatej, która aż krzyczy o dodatkowy sos, tak odsądzany od czci i wiary przez italofilów. Włochy bronią się też różnymi rodzajami ravioli, gnocchi, maccaroni, tortellini, ale to zdecydowanie temat, w którym moja siostra czułaby się u siebie, dla mnie liczy się tylko pizza. 

Z każdym dodatkowym metrem nad poziomem morza spada temperatura powietrza. To oraz całodzienna aktywność na świeżym powietrzu sprawia, że nawet ci niebędący fanami, w końcu zamarzą o zupie. Na ten moment tylko czekają restauratorzy i serwują zmarźnietym gorące, esencjonalne buliony, pikantną gulaszową i krupnik. 

Mam nadzieję, że trochę się rozerwaliście, trochę douczyliście i trochę pośmialiście. Do leksykonu kuchni Południowego Tyrolu trochę jeszcze temu wpisowi brakuje, jednak wystarczy, że zapamiętacie: kminek, anyż, kapusta, mięcho, kluchy. 

Ciao!

Z kilku powodów:

1. Południowy Tyrol jest tani. Chociaż same narty do najtańszych sportów nie należą, ten region troszczy się o naszą kieszeń w przeciwieństwie do kurortów narciarskich w Szwajcarii, Austrii czy Francji. Pewnie z tego powodu co drugi samochód na stokowych parkingach ma na rejestracji PL, CZ albo SK. Jeśli w trakcie wakacji zatęsknicie za domem, wystarczy tylko głośno krzyknąć KAŚKA, a jakaś Kaśka czy Maciek zaraz się znajdą. Jeśli z kolei chcecie zadać szyku rodem z Polski, podjechać musicie nowiutkim Q7. Znajomymi po urlopie wysnuli wniosek, że połowa Polaków musi jeździć tymi samochodami. Jakaś nowobogacka moda czy cuś? ;)

2. Południowy Tyrol jest piękny. Wiem, to banał, ale jest to region, który skupia w sobie piękno Alp z jednej strony i Dolomitów z drugiej. 

3. Historia lubi płatać figle, więc i tutaj się zabawiła. Południowy temperament Włochów miesza się tutaj z opanowaniem Austriaków. Dwa języki, dwie historyczne ojczyzny-matki i dwie kuchnie, które świetnie się uzupełniają 

Bo to największa góra Południowego Tyrolu przygotowana dla narciarzy. Ponad 116 (!) kilometrów stoków o różnym stopniu trudności (jest też kilka czarnych tras), które obsługuje 31 różnych kolejek i wyciągów, do wyboru do koloru. W środku sezonu, w najpiękniejszy dzień tygodnia, stoki były prawie puste. A raczej, dzięki swojej wielkości, sprawiały takie wrażenie. Komfort jazdy - piątka z plusem!

Ogromny płaskowyż na szczycie Kronplatz (koniecznie zajrzyjcie do mojej słonecznej relacji) to idealna baza wypadowa nie tylko dla narciarzy. Wystarczy zabrać rakiety śnieżne bądź inny sprzęt, wjechać na 2275 metry i rozkoszować się pięknem doliny Pustertal. Również latem jest to idealna opcja. Długie wędrówki bądź downhillowy zjazd ze szczytu - czy jest coś lepszego?

My, mieszkając w Reischach (Riscone) pod samym oknem mieliśmy długaśne trasy dla biegówek, a niewielki spacerek dzielił nas od stacji kolejki.

Są dwie główne opcje: hotel bądź apartament. I w sumie bez różnicy, czy apartament należy do hotelu czy do osoby prywatnej, takie mieszkanie będzie na pewno tańszą i przyjemniejszą opcją. My mieliśmy do wyboru: albo niewielkie pokoje hotelowe albo właśnie dwupiętrowe mieszkanie należące do hotelu z czterema sypialniami, dużym salonem, tarasem, balkonami, 3 łazienkami i w pełni wyposażoną kuchnią Gdybyśmy wybrali hotel, skazani bylibyśmy na hotelowe wyżywienie, a wieczory musielibyśmy spędzać w hotelowym barze, bo przecież nie wciśniemy 7 osób do pokoju hotelowego i nie posadzimy na łóżku. A koszty? Pokój hotelowy jest dokładnie 3 razy droższy. Czemu? No idea!

Kraków i Poznań dzieli od Reischach 1000 kilometrów. Przy dobrych wiatrach w 10 godzin jesteście na miejscu. Autostrady nie są całkiem darmowe, ale koszty są przystępne. Inną opcją jest lot do stolicy Południowego Tyrolu Bozen (Bolzano) bądź do Innsbrucka w Austrii. Przy bukowaniu biletu trzeba jednak uwzględnić koszty za przelot ze sprzętem narciarskim. A pociąg? Z racji przejazdu przez kilka państw i ogolne wysokie koszty biletów kolejowych, nawet nie sprawdziłam tej opcji. Może ktoś się pokusi? ;)

Nasze zakwaterowanie kosztowało 37 euro za dobę za osobę (przy siedmiu osobach), w hotelu zapłacilibyśmy 115 euro. Można jednak znaleźć spanie w niższej cenie. (W wyższej też, bez problemu!). Ceny różnią się w zależności od sezonu. Wiadomo, najdroższy jest okres świateczny, od 5.1. do 1.2. jest taniej, potem ceny rosną, by w połowie marca (już około od 10.3.) spaść na najniższy poziom. 

Przejazd to kolejne koszty. Trzeba się liczyć z tym, że w Austrii zapłacimy 8,50 euro za 10 dni używania autostrad, z kolei we Włoszech płacimy za odcinki. Prawdopodobnie będziecie musieli przejechać kilka z nich, płacąc pomiędzy 3 i 8 euro za każdy przejazd. 

Następne jest wyżywienie. Ceny mniej więcej na poziomie europejskim, niektóre rzeczy wyjątkowo drogie (sosy sałatkowe, przyprawy, parę innych produktów), niektóre w przystępnych cenach (pyszne oliwy, sery i szynki). A restauracje? Prawdziwą włoską pizzę dostaniemy za 8-9 euro, trochę więcej zapłacimy za sznicla wiedeńskiego. 

Ogromną część budżetu pochłonie oczywiście drogie hobby. Całodniowy bilet na kolejki kosztuje 49 euro (i jest mimo wszystko dużo tańszy niż np. w takiej Szwajcarii), półdniowy od 12 do 17 dostaniemy za 39 euro, a upoważniający do wjazdu i ponownego zjazdu za 17 euro. Wypożyczenie sprzętu (buty, narty, kijki - uwaga, potrzebny jest też kask!) też nie rujnuje, za dzień zapłacimy między 14 a 24 euro. Niewiele mniej zapłacimy za pół dnia, a koszty zredukujemy wypożyczając sprzęt na większą ilość dni. 

Prognoza pogody w górach ma jedną, znaczącą różnicę, jeśli porównamy ją z tą znaną nam z codziennych programów telewizyjnych. W rejonach płaskich znaczące jest, jaki zasięg będą miały opady śniegu, gdzie zaświeci słońce, a gdzie spadnie deszcz. Z kolei w górach dowiemy się na ilu metrach nad poziomem morza spadnie śnieg, na ilu grad czy deszcz i w końcu: na jakiej wysokości zaświeci słońce. Temperatury też różnią się w zależności od wysokości, we wsi może być 9 stopni na plusie, u góry tyle samo na minusie. 

I aż się chce rzucić wszystko, pozbyć się aparatu, oswobodzić z krępujących rakiet, kurtkę zrzucić w przepaść i usiąść gdzieś z kuflem zimnego piwa, wystawiając twarz do słońca. Albo obserwować paralotniarzy, których na Kronplatz jest zatrzęsienie. Ale kto by się im dziwił, przy takich widokach?