Kasia na Rozdrożach

My jednak wybraliśmy kierunek na zachód i zagłebiliśmy się w sieci eleganckich ulic z eleganckimi sklepami i jeszcze elegantszymi restauracjami. Do hotelu wróciliśmy w środku nocy głodni, przemarźnięci i zmęczeni. Udało nam się zasnąć mimo ścian i okien przepuszczających KAŻDY odgłos, a już o 6 zadzwonił telefoniczny budzik. Zamówiony? Może nie tak, ale nie przez nas. Tej nocy śniliśmy o raczej pustym, jeśli chodzi o turystów czy mieszkańców i bardzo pełnym jeśli chodzi o nagromadzenie pięknych historycznych budynków na kilometrze kwadratowym, centrum miasta. I bezdomnych śniących własną bajkę pod kapiącymi od złota i przepychu eleganckimi sklepami. I wszędobylskich sprzedawcach róż, którzy liczą na łatwy zarobek, zaczepiając każdą napotkaną parkę. I o pani prostytutce stojącej na rogu ulicy w pobliżu naszego hotelu, o której nogę prawie potknął się Philipp. I o jej koleżankach na kilku innych rogach. I o ogromnych reklamach świetlnych, które skutecznie przysłoniły bogato zdobiony łuk wejścia do Galerii Vittorio Emanuelle II, ściany katedry (!!) oraz historyczny budynek, w którym znajduje się McDonald i z którego piętra ma się podobno niezastąpiony widok na katedrę. I o prawie zupełnym zignorowaniu zbliżających się Świąt. Gdy w Zurychu rozpoczął się już jarmark bożonarodzeniowy, a ulice rozświetlone były milionem lampek, Mediolan w ogromnej większości ignorował jeszcze temat.

Wybaczcie, że tak przyziemnie, ale nie pytacie się czasem w obcym miejscu, gdzie można by przypudrować nosek? Ewa we wspomnianej wyżej relacji skarżyła się, że w Mediolanie z tym krucho. My byliśmy raczej pod wrażeniem. Czemu? A no temu, że w samym Zamku Sforzów możecie za darmo przypudrować nosek. Pod samą katedrą macie Autogrill, który w sterylnych warunkach oferuje Wam możliwość przypudrowania noska za 50 centów, które możecie później wydać w ich sklepie/barze. No i jeśli wszystkie inne opcje zawiodą, zawsze pozostaje stary, dobry McDonald.